کافه سینما:

 کیمیایی تمام نشدنی است، چون رفاقت و دوستی در آثارش تمام نشدنی است...

شیدا عارف- قبل از آغاز جشنواره فلم فجر و به مناسبت بزرگداشت استاد «مسعود کیمیایی» هنرمندان شاخصی در خصوص ایشان جملاتی گفتند که در نشریه ی "تهیه نامه" که صاحب امتیاز آن «اتحادیه تهیه کنندگان سینمای ایران» است منتشر شد.

سعید راد: فراتر از یک معلم و استاد از او یاد گرفتم. ایشان نه به من که به سینمای ایران خیلی چیز ها آموخته است. آموخته هایش در تمام این سال ها در اکثر فیلم های ایرانی خود را نشان می دهد. شاگردان زیادی داشت که هنوز مانده اند. کیمیایی پر از اندوخته است که باید یاد بدهد. قدر او را با کلمه و جمله نمی توان بیان کرد مسعود کیمیایی، مسعود کیمیایی است.

علیرضا زرین دست: کیمیایی یک استثنا است.

احمد طالبی نژاد: کیمیایی یک مرد تاریخی است.

مرتضی شایسته: کیمیایی مردی برای تمام اعصار.

پژمان بازغی: 4دهه سینمای ایران و حیاب سینمای ایران مدیون اوست.

شبنم درویش: ایشان همه سینما را مدیون خود کرده اند.

بیژن امکانیان: در شناخت و ارتباط با بازیگر، بزرگ و تکرار نشدنی است. به غایت روانشناسی بازیگر را می داند به گونه ای که با اشاره ای کوچک بازیگر را به سوی نقش هدایت می کند که بسیاری با ده ها کلمه از عهده آن بر نمی آیند.

امیر قادری: کیمیایی روشنفکر نیست، او بسیار بزرگ‌تر از این حرف‌هاست. او یک اسطوره پرداز است. آخ که اگر جرم مال همین بزرگ اسطوره باز باشد.

منوچهر اسماعیلی: مسعود کیمیایی صاحب دل مردم است.

حسین عرفانی: مسعود کیمیایی مردی برای تمام فصول.

خسرو خسرو شاهی: سینما گری ناب، با دیدی متفاوت ، از بسیاری جهات دوست داشتنی و قابل احترام. یک رفیق خوب.

سعید پیردوست: کیمیایی در سینمای ایران اسطوره ساز است. همان طور که داریوش مهرجویی. باقی موج نویی ها بعد از ایشان ظهور کردند و ادامه دهنده راهشان بودند. سنت شکنی که سینمای ما را به سمتی کشاند که دوربین و موسیقی و فیلمنامه و دکوپاژ و کارگردانی را بشناسیم. قبل از کیمیایی این عناصر با قیصر آغاز شد و سپس به سمت تکامل رفت. نقش کیمیایی را به هیچ وجه نمی توانیم در سینمای ایران نا دیده بگیریم. الان شاید خسته شده باشد و مطابق توقع مردم نباشد ولی شیر همیشه شیر است حتی اگر پیر شود. از یاد ها نمی رود و اقرار می کنم که من در چند فیلم زیر سایه ایشان سینما را یاد گرفتم ، اگر از من اسمی است از ایشان است. سایه اش مستدام.

اسحاق خانزادی: مسعود کیمیایی تاریخ سینمای ایران است.

بهزاد خداویسی: «مردی می آید» کسی که با سینما بزرگ شد. کیمیایی که پلان های کیمیا می گیرد. با دیالوگ های بلورین عکس هایی شاهکار پشت هم می چیند. خاطرات فیلم هایش با زمان گره می خورند و در چشم و دل همیشگی می شوند. مسعود کیمیایی عزیز. به امید عکس ها، لحظه ها و دیالوگ هایی که دوباره برای همه بسرایی. شاگرد و بازیگرت بهزاد خداویسی.

تورج منصوری: یکی از نماد های میراث فرهنگی کشور که باید مورد توجه و حفاظت قرار گیرد. وای به حال‌مان اگر این وظیفه را درست انجام ندهیم. اگر به این میراث سینمایی بی حرمتی و بی توجهی شود نسل بعد حتما از ما سوال خواهند کرد.

بیتا فرهی: به کیمیایی اعتراض دارم که چگونه 40سال بر بلند ترین قله سینما ایستاده است. به کیمیایی اعتراض دارم که چرا هر فیلمش از فیلم قبلی بهتر است. به کیمیایی اعتراض دارم که چرا یک مجدیه دیگر نمی نویسد.

چنگیز جلیلوند: فیلم سازی مکتب خاص خود را دارد و همین او را از دیگر سنیما گران جدا می کند.

داریوش ارجمند: در گود مقدس سینمای ایران مسعود کیمیایی شیر خداست. آبی که می خوره می دونه از کدوم لوله است. می دونه که خدا اگه خونه و آشیونه رو از پرنده بگیره تا آخر عمر مجبور به پروازش می کنه. می دونه که شرف و ناموس مد ندار. می دونه که قرار نیست به دنیای ما چشم بگه. صد دفعه دیگه هم به دنیا بیاد همون کارو می کنه. درود به شرف‌ات مرد و درود به قلمت مرد.

شاهد احمدلو: سینمای ایران فقط یک کیمیایی دارد و هرگز تکرار نخواهد شد و ان شاالله که صد ساله باشد.

سید ابراهیم بحرالعلومی: اسطوره ای بی بدیل که پهلوانی، قهرمانی و تسلیم نشدن را همواره در فیلم هایش می آموزد.

امیر حسین شریفی: من با کیمیایی در فیلم ضیافت ، معنی رفاقت را به تصویر کشیدیم و این رفاقت بین ما دو نفر پایدار مانده است. او فقط یک نفر است که دومی ندارد.

امین تارخ: کیمیایی شاخص ترین کارگردان جریان ساز سینمای ایران است.

جلال پیشوائیان: فیلم سازی است که می توان هنر خلاق را در نهایت زیبایی سینمایش مشاهده کرد. فرامرز قریبیان: 4دهه سینمای ایران را مدیون خود کرده است و با ذوق و هنرمندی اش رنگی دیگر به سینمای ایران بخشیده است.

کیانوش گرامی: تمام نشدنی است، چون رفاقت و دوستی در آثارش تمام نشدنی است. یک پلان از پلان هایش را هیچ کس نمی تواند به تصویر بکشد.

کارن همایونفر:استادی جسور و بی بدیل که در سینمای ایران است. که در هر زمان فیلم هایش جذابیت خاص خودش را دارد و فرقی نمی کند دهه چهل باشد یا دهه هشتاد