کار، کار فرانسوی‌ها است

بئاتریس، یکی از شخصیت‌های نمایش در یکی از نمایشنامه‌های شکسپیر، گوشه‌ای نشسته است و گریه‌کنان می‌گوید: «و به این دلیل که من آفتاب سوخته‌ام باید این‌گونه تنها در کناری بنشینم و برای خاطر شوهر اشک بریزم.»در زمان شکسپیر و قبل از انقلاب صنعتی هنوز داشتن رنگ پوست روشن و حتی ظاهری رنگ‌پریده یک امتیاز محسوب می‌شد. پوست تیره مربوط به کارگرها و برده‌ها بود و پوست روشن، مختص اشراف. به همین خاطر، آ‌ن‌ها پوست خود را با ترکیبات سرب سفید می‌کردند تا رنگ‌پریده به نظر برسند. حتی گفته ‌می‌شود ملکه الیزابت اول، به خاطر مسمومیت با سرب مرده است. در اواسط قرن دهم حتی اوضاع بدتر بود. آن موقع آن‌ها برای این ‌کار از ترکیبات ارسنیک استفاده می‌کردند که تجربه‌ای کشنده محسوب می‌شد.تا همین قرن 19 هم هنوز همین ماجرا در جریان بود و هنوز می‌شود در فیلم‌های کلاسیک خانم‌ها را دید که در کالسکه‌های سرپوشیده چتر همراه دارند و در برابر آفتاب نقاب زده‌اند. تا این‌که در اواخر سال‌های 1920، خانم کوکو شانل، یک طراح مد فرانسوی، موقع سفرش به شهر کن به طور اتفاقی زیر آفتاب برنزه شد. از همان موقع رنگ شکلاتی به رنگ مورد علاقه خانم‌ها تبدیل شد. سال 1948 الیزابت آران، دیگر رسماً روغن‌های برنزه را تبلیغ می‌کرد. سال 1978 اولین سالن‌های برنزه در آمریکا افتتاح ‌شدند و تا سال 1985 که برنامه‌ای رسمی برای کنترل این ‌سالن‌‌ها تدوین شود، به ‌صورت انفجاری در سراسر آمریکا و دنیا رشد کردند. در سال 1993 بالغ بر 700 هزار مبتلای سرطان پوست فقط در آمریکا وجود داشت که عده زیادی از آن‌ها در اثر برنزه کردن به وجود آمده‌اند و این داستان همچنان ادامه دارد.


و حالا خیلی‌ها، به ویژه خانم‌ها، تلاش می‌کنند در تمام طول سال برنزه باشند تا زیبا‌تر جلوه کنند؛ جلوه‌ای که بهایی بیش از سلامتی در پی دارد. برنزه شدن در برابر آفتاب، یک واکنش طبیعی از طرف بدن است که با تحریک اشعه‌ ماوراءبنفش نور خورشید شروع می‌شود. برنزه شدن، در واقع، سپر دفاعی بدن برای حفاظت از سلول‌هایی است که ممکن است در اثر این اشعه از بین بروند، پیر بشوند یا حتی در مسیر تبدیل شدن به یک سلول بدخیم قرار بگیرند. تیره شدن پوست در اثر نور آفتاب به خاطر افزایش رنگ‌دانه‌هایی به نام ملانین است که از سلول‌های ملانوسیت پوست ترشح می‌شوند. این ملانوسیت‌ها تقریباً هم‌خانواده گلبول‌های سفید خون هستند و کاری مشابه گلبول‌های سفید انجام می‌دهند: دفاع. با این فرق که محدوده آن‌ها در سطح پوست است. ملانین‌ها و ملانوسیت‌ها را می‌توان به صورت تجمع‌یافته در یک نقطه پوست دید. این نقطه همان چیزی است که ما آن‌ را به نام خال می‌شناسیم.به طور کلی می‌توان گفت که یکی از اهداف اصلی این سلول‌ها، جلوگیری از مواجهه بیش از اندازه بدن با اشعه‌های آفتاب است. پوست به عنوان بزرگ‌ترین عضو بدن، اولین سپر دفاعی بدن در برابر آلودگی‌های آب‌و‌هوای اطراف محسوب می‌شود. لایه‌های مختلف پوست، کارکردهای متفاوتی دارند، اما اولین لایه همان است که سلول‌های ملانوسیت در آن قرار دارند. تعداد این سلول‌ها در بدن تمام انسان‌ها تقریباً به یک اندازه است (حدود 5 میلیون) و فقط میزان ترشح رنگ‌دانه‌های آن‌ها است که باعث تفاوت رنگ پوست در نژادهای مختلف می‌شود. مثلاً در بدن سیاه‌پوست‌ها، ملانوسیت‌ها ملانین بیشتری ترشح می‌کنند و تیرگی پوست آن‌ها به همین علت است. بیشتر سیاه‌پوست‌ها در جاهایی زندگی می‌کنند که به خاطر موقعیت جغرافیایی (نزدیک بودن به خط استوا)، آفتاب با شدت بیشتری می‌تابد.